thoo2

Indonesië woning van personeelsleden, in tranen uitbarsten. Ik ging om water te drinken in de keuken toen ze hoorde het gehuil van de lichtjes.

Het bleek dat ze door het kijken naar de verhuurder van het album. Fase, een stoute jongen, vader, moeder en schoonmoeder. Laat het huis.

Ik Shiqu, rustige kamer terug, net als ik niet kom uit hetzelfde.

"U wilt niet thuis?" Ik vroeg mezelf.

Dat klopt, daar niet willen hebben. Vanaf 99 jaar van school weg van huis tot nu toe, verder en verder weg. Het drukke leven van 7 jaar die alleen leven, familie-zorg, het netwerk is afgedrukt op de bodem van mijn hart is zwaar, een beetje pijn.

Realiseer dat soms, wanneer het nieuwe jaar terug naar het verleden, is geen gevoel van spanning en bewegen. Kan het niet helpen maar lachen, ik weet waar ik thuis is ...

Ik herinner me dat jaar aan de Universiteit van Shousui studie, Ik zat op de bank van de campus, Zhao Na Staring gisteren waren er 200 huizen van het licht, de overige lichten in de verte door de lucht om hallo te zeggen ...

Ik weet het niet, de meester van het licht wordt vergeten verlichting, of My Lai Pei links. Lange, natte haren, een beetje koud. Ik vergrendeld het donker naar het venster, en zei dat het geluid van "Happy New Year" op de weg naar het Nieuwe Jaar.

Jaar na jaar, opgewonden naar huis, terug te geven wijze. Hebben zich geleidelijk ongevoelig. Geleidelijk verder en verder weg.

Op zoek naar, zich thuis voelen.

Daarom is verder en verder weg.